گیلانی ها، اقوامی بودند که قبل از آمدن آریایی به ایران در این منطقه سکونت داشتند و آن ها کادوسی ها می گفتند. گیلان،از دو کلمه ی گیل و پسوند مکان ان تشکیل شده است یعنی « محل زندگی مردم گیل ». گیلانیان تا قرن هشتم هجری زرتشت بودند و هنوز بقایای آتشکده ها در اشکورات موجود است واز این قرن به بعد به دلیل فرار سادات علوی از طریق مازندران به گیلان و اقامت در لاهیجان، مردم گیلان با مشاهده رفتار و گفتار و کردار نیک و فرهنگ باز با توجه به شرایط آن زمان به اسلام گرویدند. گیلان آن زمان، دارای دروازه ودیواری نبوده و تنها به سبب بازرگانی قابل توجه ی آن مدتها پیش وسیله ای امرار معاش مردم بوده ، ساکنان زیادی در آن زندگی می کردند و باید توجه داشت که به سبب رقابت های بازرگانی که باعث جلب بازرگانی که باعث  جلب بازرگانان کشورهای مختلف آسیا و اروپا به این منطقه شده بود نام «شهر» به خود گرفت. جالب است بدانید در گذشته خانه های رشت اشکال متفاوتی داشته است و برخلاف امروزه، با سفال قرمز پوشیده می شدند و بامهای برآمده ای داشته اند که دارای کوتام یا بالکونهای سرپشیده اید بوده است و در واقع می توان گفت از خانه های بادکوبه ای تقلید می شده است.(لازم به ذکر است با توجه به اینکه وسعت گیلان بیشتر از حال آن بوده و با داشتن فرهنگ غنی و تاریخی که جام مارلیک و خیلی دیگر از یافتهای باستان شناسی گواه این امر است بعید به نظر می رسد، خانه ها در گیلان کپی و یا برداشتی از مناطق شمالی در روسیه باشد.)

اگر مایل به دیدن متن کامل هستید بررروی"ادامه مطلب " کلیک کنید.